No ale ja nie o tym – a raczej nie do końca o tym. Bo kiedy nasi dzielni piłkarze zarwą baty od greckich kopaczy, na półwyspie Bałkańskim rozegrać się mogą dantejskie sceny. To zresztą już znamienne, że wszystkie przełomowe momenty w historii dzieją się na Bałkanach.

W tych dantejskich scenach zmęczony nic nierobieniem naród grecki wybierze sobie do władzy komunistów. A to oznacza, że jeżeli zachcemy obejrzeć finał EURO w ateńskim barze, za piwo zapłacimy najpewniej w drachmie. To będzie zresztą zapewne jedno z ostatnich piw, jakie w Atenach zostanie wypite przez obcokrajowca. Jakby kto bowiem chciał, niech se rzuci okiem na hasło „elections in germany” i sprawdzi lata 1932-1933. A potem poczyta deklaracje nijakiej „Złotej jutrzenki”. A potem wyciągnie wnioski.

Tak to zapewne będzie wyglądało w Grecji, jak i w Niemczech. Najpierw do władzy dojdzie komuna, komuna spieprzy sprawę jeszcze bardziej, a potem za władzę chwycą neonaziole.

Powie ktoś – „A co tam, niech se Greki robią mała Rzeszę, nas to nie dotyczy”. No nie do końca – pamiętajmy co to za region – Bałkany. Tam już kilka iskier wybuchało. A jak chcieć, to się znajdzie pretekstów do awantur z każdym sąsiadem, szczególnie z Turcją. Grecka armia, wbrew pozorom, jest jedną z najsilniejszych w Europie, samolotów myśliwskich i szturmowych ma ponad 200 sztuk (prawie 2x tyle co Polska) i nie jest to szrot poradziecki, a zachodnie konstrukcje.

Ale zostawmy greckich faszystów, przejdźmy do bliższych nam skutków ekonomicznych.

Po pierwsze – zanotujemy gigantyczny krach na giełdach, szczególnie takich bananowych jak Polska, Czechy czy Węgry. Ponadto dojdzie do znacznego spadku walut ww. Państw względem euro i dolara, a euro względem dolara. Po trzecie, wierzyciele Grecji ponieśliby gigantyczne straty, liczone w dziesiątkach albo i setkach miliardów euro. Ci wierzyciele to banki i fundusze inwestycyjne. Ale banki i fundusze inwestycyjne nie obracają własną kasą! Doszłoby do runu na banki w całej Europie, najprawdopodobniej dodrukowaniem tych brakujących miliardów, co groziłoby hiperinflacją i ucieczka już nie strefy euro, a ze strefy euro. Kwestią kilku miesięcy byłoby, gdy upadną pozostałe PIIGSy, a za nimi reszta państw europejskich, a może i nawet same Stany Zjednoczone! Skutki? Poziom życia jak w Mołdawii na skalą światową, ceny złota w stratosferze, gigantyczne poparcie dla różnych skrajnych ruchów, rozpad Unii Europejskiej, przerzucenie centrum gospodarczego świata na wschód, gigantyczne dysproporcje majątkowe. I być może jakiś normalny polityk, który rozumie skąd się bałagan wziął, i jak go posprzątać, szczerze liczę tutaj na polityków brytyjskich.

Pytanie – czy to dotknie Polski? Oczywiście! Polska jako rynek peryferyjny, silnie związana ze strefą Euro, dodatkowo będąca de facto brukselską kolonią mocno odczuje upadek Grecji. Może nie jest w kolejce następna, ale przed nią jest niewielu klientów.

Oczywiście, może się zdarzyć tak, że Grekom wklepią do główek głosowanie na dotychczasowy estabilishment, albo, że Unia się ugnie i da pożyczkę dla komunistów. I jedno i drugie odroczy bankructwo, w tym drugim przypadku na kilka tygodni, w tym pierwszym nawet na kilkanaście miesięcy, lecz sprawi, że jego skutki będą jeszcze bardziej bolesne, i będą następować szybciej. Każdy eurocent dany Grekom jest eurocentem zmarnowanym. A w Europie już naprawdę nie ma pieniędzy na zmarnowanie.

Jutro powinno już być „normalnie”, przepraszam za utrudnienia.

Swoją drogą – jutro postaram się wstawić notkę o tym, skąd nagle wysyp uzbrojonych w tłumione tetetki złodziei luksusowego wozu, jakim jest Daewoo Espero, a potem może być mniej wpisów, z uwagi na zbliżająca się sesję – chociaż postaram się przynajmniej raz na tydzień coś dać.

Wbrew pozorom doskonale rozumieją to też totalniacy z Warszawy i Brukseli. Gdyby było inaczej, to częściej rozpisywaliby referendum. Parę lat temu nieopatrznie tak zrobili Francuzi i Holendrzy, i konstytucja europejska przepadła na parę lat. Po prostu – lud, choćby i składał się z samych Einsteinów i Rockefellerów rządzi się swoimi zasadami, i zawsze będzie durny. A ten problem można rozwiązać na dwa sposoby:
a) cenzorować, kontrolować, manipulować i utrudniać – jak robią totalniacy
b) wykształcić kilka zasad, które wprowadzają elementy cywilizacji w ustroju demokratycznym (czyli robią z niego republikę) – jak chcemy my, ludzie normalni.

Pierwszą z tych zasad jest właściwe określenie kto powinien móc głosować w wyborach do Sejmu.
Nie zgłębiając się zbytnio w filozofię i historię i mówiąc skrótowo, parlament powstał po to, żeby władcy nie dręczyli swoich poddanych i działali tylko w granicach, na jakie poddani im pozwolą. Owo dręczenie polegało na tym, że władca zasadzał się na majątek poddanych. Ten rabunkowy element występował zawsze – sporadycznie trafiały się jakieś przypadki zboczeńców i psycholi, którzy lubili sobie pomordować bez konkretnego, finansowego celu. Stąd też mamy parlament, w swojej pierwotnej wersji, jako organ reprezentujący obywateli, którzy coś tam mają. Dodatkowo, należałoby wprowadzić jakieś kryterium, które pozbawia głosu totalnych durniów i politycznych ignorantów.

Zacznijmy od końca. Pierwszym etapem, na którym odpadają wszyscy nie znający nazwiska obecnego prezydenta jest podatek wyborczy. Ot powiedzmy – 10 złotych, czy jak kto woli – 4 piwa. Łącznie dochód powinien pokryć koszty tej szopki, a dodatkowo zmniejszy frekwencję do kilku procent, bo grom ludzi, którzy się polityką nie interesują (a takich jest circa 90%, i to jest całkowicie normalne i wcale źle o nich nie świadczy) nie wyda na jakiś cyrk 10 złotych. Był już swego czasu pomysł, żeby wręcz odwrotnie – płacić ludziom (z ich podatków) za to że się stawią przy urnie. Autorem była zdaje się Samoobrona. Wizję Sejmu wyłonionego przez lumpów chcących zarobić kilka butelek jabola pozostawiam czytelnikom. W żadnym wypadku nie jest to forma dyskryminacji najbiedniejszych, chyba, że w wersji skrajnej. Jak ktoś przez 4 lata nie umie odłożyć dychy, to niech nie wybiera gościa, który uchwali budżet państwa. Proste.

Tyle w temacie ignorantów. Teraz zajmijmy się matołami. Paradoksem w tym kraju jest to, że sposób głosowania jest maksymalnie uproszczony i tłumaczony wielokrotnie i łopatologicznie, a durnowaty druczek w urzędzie ma kilka stron i drugie tyle instrukcji. A należy po prostu odwrócić proporcje. Karta do głosowania – kilkanaście skreśleń, kilkadziesiąt zakreśleń i dajmy na to, 6 stron instrukcji. Żadnych testów, żadnych sprawdzianów. Po prostu zakładamy, że ktoś kto przeczyta 6 stron ze zrozumieniem jest na tyle inteligentny, żeby zrozumieć co ma do powiedzenia facet, na którego głosuje.

No dobra, mamy już przy urnie samych (teoretycznie) zorientowanych i inteligentnych ludzi. Część z nich ma dochody wysokie, część średnie, a część niskie. Tych ostatnich jest naturalnie najwięcej. Co z tym zrobić? A no nic. Należy jednak powołać drugą izbę, która będzie dostępna tylko od pewnego progu majątkowego (np. Podatek wyborczy 3000 zł lub odpowiednia kwota z podatku od nieruchomości). W izbie niższej żadnych majątkowych cenzusów być nie powinno.

Nie oznacza to jednak, że glosować może każdy. Przede wszystkim należy tutaj podkreślić wagę cenzusu wieku, który nie tylko wykluczać powinien niedojrzałość mentalną, ale także majątkową. Z tego powodu wiek uprawniający do głosowania powinien być podwyższony do 21 lub nawet 24-25 lat, z ewentualnymi wyjątkami dla ludzi, którzy siedzą już na swoim.
Z drugiej strony należy też rozważyć prawo do głosowania dla emerytów. Po pierwsze, ludzie starzy, tak jak i młodzi, często już głupieją. A po drugie, nie pracują, i zazwyczaj są albo na utrzymaniu rodziny (zakładam pomyślnie, że mówimy o kraju, w którym emerytura jest sprawą prywatną i żadnego ZUSU nie ma). Ale jak mówię, to tylko rozważania, chętnie posłucham opinii w komentarzach.

Kolejna rzecz to emigranci. Gość mieszka w USA, tam płaci podatki, ale głosuje w Polsce i tubylcom organizuje władze. Decyzję świetnie rozumiem – USA a Polska to jak niebo, a ziemia. Ale skoro tak, to niech tam głosuje i tam wybiera sobie rząd! Prawo głosu powinni tracić wszyscy zamieszkujący poza granicami Polski.

No i na końcu należy podkreślić konieczność zniesienia sprzeczności pomiędzy teoretyczną apolitycznością funkcjonariuszy publicznych, a stanem faktycznym. Wszyscy urzędnicy, sędziowie, policjanci, żołnierze itp powinni na czas wykonywania zawodu tracić uprawnienia do głosowania. To oczywiście nie odbierze im poglądów, ale powinno osłabić polityczne sympatie i zainteresowanie polityką w ogóle.

Jasnym jest, że takie warunki nie zagwarantują, że wybory nie wyłonią głupich posłów. Jednak ze wszystkich znanych mi rozwiązań takie wydaje się być najrozsądniejsze. Ale chętnie wysłucham innych propozycji.